Ինձ կտավ պետք չէ:
Եվ ոչ էլ՝ վրձին:
Թուղթ ու գրիչ է միայն հարկավոր:
Որ գրչով թղթին՝ սև-սպիտակով
Անկեղծ մրոտեմ...
Սև-սպիտակը
Վաղուց իմ հոգու բնակիչներն են՝
Անչու, աներամ...
Ինձ պետք է թանաք՝
Վառ կարմիր գույնի,
Գորշը իմ սրտի մրուրն է դարձել
Ու մրոտել է ներաշխարհը իմ...
Ինձ պետք է արև,
Բայց՝ բարկ կեսօրի,
Որ իմ «հյուսիսը» ջերմությամբ հալվի...
Սիրակարոտ չեմ, լուսին չեմ ուզում...
Լուսինն էլ է կեղծ...
Ինքնություն չունի:
Արեգակն է ինձ ու գորշ լուսնին
Պարզություն տալիս...
Միգուցե ես ու լուսինն ենք իրար
Շատ ու շատ նման,
Քան՝ լուսնալույսը՝
արևից խլված...
Երկուսիս էլ լոկ պարզություն է պետք,
Ու պարզությունը ջերմություն կտա,
Որ էլ չմրսեմ, «հյուսիս» չդառնամ...
Վոլոդյա Հովսեփյան
Комментариев нет:
Отправить комментарий